دان اولدوزی

حرف مفت و دیگر هیچ!!

می گویند: زمان ناصرالدین شاه که تلگراف برای اولین بار به ایران آمده بود ٬ مردم از هیبت و شوکت سیستم ارتباطی جدید دچار حیرت شده بودند و باورشان  نمی شد٬ بشود تنها به وسیله یک سیم از شهری با شهر دیگر ارتباط برقرار کرد. بعضی ها حتی پا را فراتر گذاشته و فکر می کردند در این سیم های تلگراف اجنه و شیاطین لانه کرده اند که چنین قابلیت عجیبی را دارد. میرزا علیقلی خان مخبرالدوله ٬ وزیر مخابرات برای ریشه کن شدن این خرافات ٬ تصمیم گرفت برای چند روز استفاده از تلگراف را مجانی کند و مردم را با این وسیله ارتباطی آشتی دهد٬ چند روز گذشت وتدبیر وزیر٬ کارگر افتاد٬ بطوریکه سیل مردم به سمت تلگرافخانه ها روانه شد و خیلی از متصدیان از این شلوغی به ستوه آمدند٬ هر چه باشد حرف ٬مفت بود و معمولاً از همه چیزهای مفت استقبال خوبی می شود ٬ کار به جایی رسید که وزیر قاجاری بخشنامه ای را صادر کرد واز تلگرافخانه داران خواست که بر سر در تلگرافخانه ها بنویسند:«از این به بعد حرف مفت قبول نمی شود.» اینگونه بود که ترتیب دو کلمه ای «حرف مفت» وارد فرهنگ شفاهی ما شد و افراد که بدون تامل و اندیشه و غالباً از سر جهل اما با تظاهر به دانایی ٬ سخن می گویند:متصف به صفاتی چون « مفت گو» شدند.